پرسشنامه استاندارد اعتماد به برند

مشخصات پرسشنامه استاندارد اعتماد به برند

تعریف مفهومی و عملیاتی پرسشنامه استاندارد اعتماد به برند

تعریف مفهومی

اعتماد به برند به عنوان یک سازه روانشناختی و رفتاری چندبعدی تعریف می‌شود که بیانگر میزان اطمینان و باور مصرف‌کننده به وفاداری، صداقت، شایستگی و پایبندی یک برند به تعهدات خود در قبال مشتریان است. این سازه شامل دو مؤلفه اصلی قابلیت اعتماد به برند (باور به اینکه برند به وعده‌های خود عمل می‌کند) و قصد برند (تمایل به ادامه ارتباط و حمایت از برند) می‌باشد که نقش محوری در شکل‌گیری وفاداری و روابط بلندمدت بین مصرف‌کننده و برند ایفا می‌کند (دلگادو-بالستر و همکاران، ۲۰۱۴).

تعریف عملیاتی

اعتماد به برند نمره‌ای است که فرد از پاسخگویی به ۸ گویه این پرسشنامه کسب می‌کند. این نمره در دو مؤلفه زیر نیز قابل محاسبه است. مؤلفه‌ها و سوالات مربوط به هر مؤلفه به صورت زیر است:

• مؤلفه قابلیت اعتماد به برند (محوریت باور مصرف‌کننده به عمل‌گرایی، پایبندی به تعهدات و قابلیت اطمینان برند) با ۴ گویه: سوالات ۱، ۲، ۳، ۴

• مؤلفه قصد برند (محوریت تمایل مصرف‌کننده به ادامه ارتباط، اعتماد در حل مشکلات و جلب رضایت توسط برند) با ۴ گویه: سوالات ۵، ۶، ۷، ۸

روایی و پایایی پرسشنامه استاندارد اعتماد به برند

روایی:

در ادبیات تحقیقات بازاریابی و رفتار مصرف‌کننده، اعتبار یک ابزار سنجش به این معناست که آن ابزار تا چه اندازه می‌تواند به طور صحیح و بی‌طرفانه، مفهوم یا سازه مورد نظر را اندازه‌گیری کند و از محتوایی جامع و متناسب با هدف پژوهش برخوردار باشد (سرمد و همکاران، ۱۳۹۰). محمدی و همکاران (۱۳۹۸) در مطالعه‌ای که با هدف بومی‌سازی و اعتباریابی پرسشنامه اعتماد به برند در ایران انجام دادند، با استفاده از روش روایی محتوا و با کسب نظرات اصلاحی متخصصان حوزه برند و بازاریابی، نمره روایی محتوایی را ۰.۸۸ محاسبه کردند. از آنجا که این میزان به طور قابل ملاحظه‌ای بالاتر از حد معیار ۰.۷ است، می‌توان استدلال کرد که گویه‌های این پرسشنامه از اعتبار و تناسب محتوایی مناسبی برای سنجش اعتماد به برند برخوردار بوده و کاربرد آن در تحقیقات مختلف بازاریابی و مدیریت برند، قابل اتکا و معتبر خواهد بود.

پایایی:

در علوم رفتاری و پژوهش‌های مدیریتی، قابلیت اعتماد یا پایایی یک ابزار اندازه‌گیری، بیانگر میزان ثبات، دقت و همسانی نتایج حاصل از آن در شرایط اجرای یکسان و در دفعات مختلف است و نشان‌دهنده آن است که ابزار مذکور تا چه اندازه عاری از خطاهای تصادفی و عوامل مزاحم می‌باشد (سرمد و همکاران، ۱۳۹۰). کریمی و همکاران (۱۳۹۹) در تحقیق خود به منظور ارزیابی پایایی پرسشنامه اعتماد به برند، از روش ضریب آلفای کرونباخ استفاده کردند و ضریب پایایی کل پرسشنامه را ۰.۸۶ و ضرایب پایایی مؤلفه‌های قابلیت اعتماد به برند و قصد برند را به ترتیب ۰.۸۴ و ۰.۸۲ به دست آوردند. با توجه به اینکه این مقادیر به طور چشمگیری بالاتر از سطح قابل قبول ۰.۷ هستند، می‌توان نتیجه گرفت که پرسشنامه از همسانی درونی بسیار مطلوب و پایایی بالایی در جامعه مصرف‌کنندگان ایرانی برخوردار است و می‌توان با اطمینان از نتایج حاصل از آن در پژوهش‌های مختلف حوزه اعتماد به برند و وفاداری مشتریان استفاده نمود.

تحلیل بر اساس میزان نمره پرسشنامه